Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Ο Φοίβος Δεληβοριάς κάνει τον καλύτερο γάμο

Ναι, ο Φοίβος Δεληβοριάς κάνει το καλύτερο πάντρεμα. Θα εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ.
Το τριήμερο της Αποκριάς του 2017 μας βρήκε στην Αθήνα για ένα γάμο (τι σύμπτωση κι αυτή) εκλεκτών φίλων (Μιχάλη και Εύα να ζήσετε!), οπότε οι μέρες αυτές ήταν γεμάτες από πρόγαμο, γλέντι, αντάμωμα παλιών φίλων, γάμο, γαμήλιο γλέντι και βόλτες στην Αθήνα.
Για τον επίλογο αυτής της εξόρμησης παρευρεθήκαμε και σε ένα άλλο "παντρολόγημα", σε εκείνο του Φοίβου Δεληβοριά που μαζί με τους "ΓΙΑΝ ΒΑΝ" παρουσίαζε τον "Διπλοπαντρεμένο". Πού; Στο Hotel Ερμού. Πότε; Κυριακή 26/02, απόγευμα. Ήταν η 4η και τελευταία Κυριακή από τις προγραμματισμένες εμφανίσεις του Φοίβου, σε κάθε μια από την οποία είχε και από έναν καλεσμένο.
Η ιδέα; Να παντρέψει το "πρέπει" με το "δεν πρέπει", το "ποιοτικό" με το "μπανάλ" και να βγάλει κάτι όμορφο από εκεί που το lifestyle δεν αφήνει να βγει. (Για να γίνει κατανοητό: πρώτη καλεσμένη του Φοίβου ήταν η Άννα Βίσση...)
Αυτήν τη φορά καλεσμένος ήταν ο Σπύρος Σιώλος, λεβέντης, ο καλύτερος του κάμπου, στα πρότυπα του Γιάννη Καψάλη.
Ήταν ένα απογευματινό γλέντι, με γουστόζικο λαϊκοδημοτικό προσανατολισμό, με πολύ ωραία ενορχήστρωση και έναν εντελώς ακομπλεξάριστο Φοίβο Δεληβοριά που τα δωσε όλα.
Και αγαπημένα τραγούδια μας είπε (Αφού δε μ' αγαπάς, Μπάσταρδος γιος, Χάλια, Καθρέφτης, Αυτή που περνάει, Σε βλέπω σαν φίλο, Καλλιθέα, Εκείνη κ.α.), και ιστορίες μας είπε (Η γυναίκα του πατώκου, Η μποσα νοβα του Ησαία, Υβρεοπομπή, Ο διπλοπαντρεμένος) και ήπιαμε και χορέψαμε.
Περιμέναμε έναν ακόμη καλεσμένο, ο οποίος είχε ανακοινωθεί τις προηγούμενες ημέρες, τον Δημήτρη Μυστακίδη. Μείναμε όμως με το χατίρι, γιατί δεν εμφανίστηκε τελικά εξ αιτίας κάποιου απροόπτου.
Το κενό του Μύστακα ανέλαβε να καλύψει ξανά ο Φοίβος, παίζοντας τη "Γυφτοπούλα" του Μπάτη και τέλος,  το παντρολόγημα ολοκληρώθηκε με Σπύρο Σιώλο ξανα.

Γι' αυτό λοιπόν, ο Φοίβος Δεληβοριάς έκανε το καλύτερο γάμο. "Έντεχνο" και "Λαϊκοδημοτικό" ζουν βιο ανθόσπαρτο. Και εμείς κλείσαμε με τον πιο όμορφο τρόπο τη γαμήλια εξόρμηση. Και βγάλαμε και το απωθημένο μας να ακούσουμε ζωντανά Δεληβοριά. 
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς...

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Trentemoller live in Thessaloniki, 11/02/2017

Ο μουσικός Trentemoller πήρε τη μπάντα του και κατέβηκε στη Θεσσαλονίκη για ένα live που είχε από electronica ήχους μέχρι και post-rock ρυθμούς. Η συναυλία διήρκησε 1 ώρα και 30 λεπτά περίπου και με φανερό προσανατολισμό την full band performance και λιγότερο την minimal ηλεκτρονική, από την οποία έγινε γνωστός ο Trentemoller. Η μπάντα παρουσίασε κομμάτια του νέου άλμπουμ (ξεκινώντας με το One eye open) αλλά και εξαιρετικές εκτελέσεις των παλαιών κομματιών, όπως το Take me into your skin.





Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Whitewalk

Whitewalk - Nightwalk - Lonewalk
11.01.17 // Ioannina, GR
Μια χιονισμένη μέρα, μια φωτογραφική μηχανή μοναδική συντροφιά και ένας αργός περίπατος.



 






It's white, it is black too.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Ευχές για το 2017

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία παραμονή Πρωτοχρονιάς που να είπα "ουάου η χρονιά που φεύγει ήταν σούπερ, μακάρι να είναι έτσι και η νέα". Ίσως γιατί, όντως, δεν ήταν σούπερ; Ή μήπως, πάλι, επειδή όλες οι πίκρες της έρχονται ως θύμησες στο τέλος και σκάνε;
Και κάπως έτσι στέλνουμε στον αγύριστο τον παλιό το χρόνο για να εξευμενισουμε, εκ του πονηρού, το νέο.
Καλή Χρονιά
με την προσδοκία για λιγότερες απογοητεύσεις


This bitter earth
What fruit it bears
What good is love
That no one shares?

And if my life is like the dust
That hides the glow of a rose
What good am I?
Heaven only knows

This bitter earth
Can it be so cold?
Today you're young
Too soon your old

But while a voice
Within me cries
I'm sure someone
May answer my call
And this bitter earth
May not be so bitter after all

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Stuck to the song 20-list

ΟΚ, πόσες φορές έχει συμβεί να ακούσουμε ένα τραγούδι και να κολλήσει τόσο πολύ στο μυαλό μας ώστε θέλουμε να το ακούμε επιτόπου ξανά και ξανά και να λιώνουμε το repeat; Και δε μιλώ απαραίτητα για τραγούδια που μας αρέσουν διαχρονικά και τα ακούμε συνεχώς σε βάθος χρόνου. Εννοώ κομμάτια που σκαλώσαμε αρχικά σκαλώσαμε πρόσκαιρα και ενδεχομένως στην πορεία να τα ξεχάσαμε.

Ιδού λοιπόν μια λίστα 20 τραγουδιών που μου έχουν προκαλέσει instant σκάλωμα και full repeat (σε τυχαία σειρά):

Sandy Rivera – You Work Hard For Your Enemy
Jess Mills - Live For What I'd Die For
Röyksopp - You Don't Have a Clue
Hurts - Wonderful Life
Saint Saviour - This Ain't No Hymn
Groove Armada - History
Kavinsky - Nightcall
The Killers - Mr Brightside (Jacques Lu Cont's Thin White Duke Remix)
Justice Vs Simian - We Are Your Friends
Henry Saiz - Love Mythology
Martin Merkel feat. Fe Malefiz - Voyager (Vocal Edit)
Schiller - Epic Shores
London Grammar - Wasting My Young Years (Kids of the Apocalypse remix)
Moby - Extreme Ways
Sivert Høyem - Sleepwalking Man
RΠЯ - Temptation (I Don't Need You)
Keep Shelly In Athens - Oostende
Morrissey - You have killed me
She Wants Revenge - Take The World
Unkle - Touch Me

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Αυτά τα φεγγάρια

Φεγγάρι.
Από μικρά παιδιά ακόμη μαθαίνουμε να του μιλάμε, αργότερα σαν μεγάλα "παιδιά" συνεχίζουμε και το ρωτάμε, άλλες φορές το βλαστημάμε κι άλλες το μοιρολογάμε.
Είναι βέβαια και εκείνοι που αναλώνουν την αφέλειά τους σ' αυτό.

Ένα είναι το φεγγάρι, αλλά κάθε βράδυ εμφανίζεται σαν να είναι ένα από πολλά.
Νύχι, μισοφέγγαρο, πανσέληνος, super moon.
Αχ αυτά τα φεγγάρια, πώς σαγηνεύουν έτσι τον άνθρωπο;
Πόσες ρομαντικές βόλτες, πόσοι μοναχικοί περίπατοι, πόσες αμέριμνες περιπλανήσεις και πόσοι νευρικοί βηματισμοί κάτω από ένα φεγγάρι;
Πόσοι ψίθουροι στοργής και πόσα λόγια βαριά κάτω από ένα φεγγάρι;
Πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα, πόσες μελωδίες και πόσες κραυγές κάτω από ένα φεγγάρι;
Πόσος έρωτας, πόση μοναξιά, πόση χαρά και πόση απογοήτευση κάτω από ένα φεγγάρι;
 
Τι έχει το φεγγάρι και μαγεύει έτσι τον άνθρωπο;
Η βαρυτική επίδρασή του στην παλίρροια; Το φως του; Το σχήμα του; Η εξέλιξή του, που μοιάζει σαν παιδί που μεγαλώνει; Οι μύθοι και θρύλοι που θέριεψαν γύρω απ' αυτό;
Ίσως, που το μισοφέγγαρο σε ιντριγκάρει να το δεις ως μισοάδειο ή μισογεμάτο, δοκιμάζοντας τα όρια τις αισιοδοξίας σου. Ίσως, που η ασημένια λάμψη της πανσελήνου έχει κάτι το εξαγνιστικό.  Ίσως, που τα βράδια στέκει εκεί ψηλά ως παρατηρητής τις ώρες που είναι στιγμές πάθους για τον άνθρωπο: ώρες λάγνες και ερωτικές για κάποιους, ώρες εσωτερικότητας, ανασυγκρότησης και αυτοκριτικής για κάποιους άλλους.
Μπορεί, που κάθε βράδυ επιστρέφει ως φίλος για να μοιραστείς μαζί του την ευτυχία σου ή την αγωνία σου.
Μπορεί να σηματοδοτεί την ανακούφιση για τη μέρα που έφυγε ή την ελπίδα για τη νέα μέρα που θα έρθει.
Για κάποιον, πάλι, μπορεί να είναι σημαίνει την προσμονή να φύγει για κάποι μακριά.
Για τον ερωτευμένο είναι μια αποθήκη για τη χαρά που νιώθει. Για τον απογοητευμένο είναι ένας αποταμιευτήρας της πίκρας που βιώνει.

Και για μένα, τούτη την ώρα, είναι η αναζήτηση μιας εικόνας που θα γεμίσει το χάος μέσα μου.
Αχ, αυτά τα φεγγάρια...

14 Νοεμβρίου 2016 και η πανσέληνος απόψε είναι η μεγαλύτερη των τελευταίων 68 ετών. Αυτό το Supermoon θα παλέψει με τη νέφωση του χειμωνιάτικου ουρανού για να δώσει την "παράστασή" του μπροστά σε όσους θέλουν να το απαθανατίσουν καθώς επιτάσσει η μόδα και σε όσους θέλουν να το ζήσουν επειδή το ζητάει η ψυχή τους.


Με τη μουσική συντροφιά του:

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Χιούμορ: καθρέφτης της κοινωνίας

Πάει αρκετός καιρός από την τελευταία ανάρτησή μου σε τούτο το blog, γιατί δεν ξέρω -σάμπως δεν υπήρχαν ερεθίσματα;- όμως, ένα άρθρο που έπεσε στην αντίληψή μου, μου έδωσε μια καλή αφορμή. Θα προσπαθήσω να γράψω κάτι για το οποίο απο καιρό σκεφτόμουν: περί χιούμορ και κοινωνίας.

Η παρακίνηση, λοιπόν, ήταν αυτό το άρθρο, με τίτλο "Δεν είναι για γέλια ο Σεφερλής", το οποίο κοινοποίησε μια φίλη στο FB, και στο οποίο ο αρθρογράφος περιγράφει την εμπειρία του και τις σκέψεις του μετά από μια παράσταση του Σεφερλή στο Δελφινάριο, το φετινό καλοκαίρι. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου, δεν ξέρω τι είναι καλή ή κακή επιθεώρηση ή κωμωδία. Επίσης, δεν θα ήθελα να αναλωθώ στο ποιά είναι η γνώμη μου για τον Σεφερλή ή πόσο σαχλαμάρα τον θεωρώ. Θεωρώ ότι έχει περισσότερο ενδιαφέρον να ασχοληθεί κανείς με το τι αντικατοπτρίζει το σεφερλικό χιούμορ (ορίστε, του έδωσα και brand).

Ας ξεκινήσω όμως με κάτι άλλο πρώτα: "Κάνε μια γυναίκα να γελάσει και είναι δική σου" μας συμβουλεύουν πολύ συχνά διάφορα lifestyle περιοδικά -τα οποία δεν κάνουν ποτέ λάθος-.
Το χιούμορ -η αντίληψη και η εκφραση του αστείου- που διακατέχει έναν άνθρωπο, είναι σίγουρα κάτι υποκειμενικό, δεν παύει όμως να είναι δείγμα προσωπικότητας του καθενός.
Γελάς πολύ ή λίγο; Γελάς εύκολα; Είσαι χάχας; Κάνεις τους άλλους να γελούν; Γελάς με τα χάλια των άλλων; Με τα δικά σου χάλια γελάς; Όταν οι άλλοι αστειεύονται με σένα, τι κάνεις;

Πηγαίνοντας αντίστροφα από όλα αυτά, σχηματίζεται η εικόνα του χαρακτήρα καθενός, της γοητείας του, της αυτοπεποίθησης του. Δείχνει την παιδεία του, το ήθος, τις ανοχές του, την αισθητική του. Και φυσικά τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω του.
Χιούμορ: ένας καθρέφτης της προσωπικότητας.

Ας πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Αλήθεια, άραγε, θα μπορούσε κανείς να πει ότι όπως κάθε άτομο έχει το χιούμορ του, έτσι υπάρχει και κάτι σαν "συλλογικό χιούμορ" ή πιο υπερβολικά το "χιούμορ μιας κοινωνίας"; Λοιπόν, μιας και το χιούμορ είναι δείγμα χαρακτήρα, άρα και σημείο αναφοράς για τη συνύπαρξη ατόμων, θα ήταν μεν τολμηρό, όχι όμως και άστοχο ότι και η κοινωνία μας έχει το χιούμορ της, με την έννοια του τι φέρεται ως κοινωνικά αποδεκτό αστείο.
Εξάλλου σε πολλά επίπεδα, διαχρονικά, η κοινωνία με τον τρόπο που διαμορφώνεται και ζυμώνεται καθορίζει και ρυθμίζει το τι είναι κάθε φορά αποδεκτό και ορθό.

Ο κόσμος έχει ανάγκη το γέλιο μιας και έχει την ανάγκη εκτόνωσης. Έχει σημασία το πώς προκύπτει το γέλιο, Το χιούμορ που διακατέχει κατά πλειοψηφεία την κοινωνία μας δείχνει το επίπεδο παιδείας και αισθητικής της κοινωνίας.
Δεν ξέρω αν το σεφερλικού τύπου χιούμορ είναι αντιπροσωπευτικό της ελληνικής κοινωνίας του 2016 (θα ήταν σίγουρα της κοινωνίας των νεοελλήνων του '00) ή μάλλον δεν θέλω να το πιστεύω. Ο κόσμος επιζητάει όμως εύκολο γέλιο, γεγονός που φαίνεται από την κατάντια της σάτυρας του Λαζόπουλου, που κατέληξε opinion maker, τη σαχλαμαροποίηση του Ράδιο Αρβύλα και τη διαχρονική σαχλαμάρα του Σεφερλή και τον εκτροχιασμό του Θέμου. ΟΚ, δε λέω, όλοι έχουμε γελάσει ή γελάμε με σαχλαμάρες, αλλά κατάντησε τάση (προσέξατε ότι όλα αυτά αφορούν στην TV ε;)
Το σεφερλικού τύπου χιούμορ ως καθρέφτης μας δείχνει μια λουμπενοποιημένη κοινωνία χωρίς παιδεία, εγωιστική, που έχει απενοχοποιήσει σταδιακά το ρατσιμό και την ακροδεξιά, που είναι a-politic, που η αισθητική της φτάνει στην αίγλη greek nights και του ελληνικού dab, που αναλώνεται στο star-ιλίκι των social media, που δεν διακδικεί την ποιότητα και που δεν αγαπά το ωραίο, αλλά το χυδαίο.

Τι, όχι;

Θα ρωτούσε κανείς, οι αξίες διαμορφώνουν το χιούμορ ή το χιούμορ τις αξίες; Αμφίδρομο, θα έλεγα.
Σίγουρα η παιδεία και αισθητική του ανθρώπου και της κοινωνίας καθορίζουν το επίπεδο του χιούμορ που διαχειρίζονται. Από την άλλη όμως, αν "βομβαδρίζεσαι" διαρκώς από σαχλαμάρα, δε θέλει και πολύ να σε "πάρει η μπάλα".

Σε μια κοινωνία που πλήττεται από οικονομική κρίση και πάσχει από κρίση αξιών, το χιούμορ και το γέλιο είναι αναγκαίο. Αλλά αφού γελάσουμε, ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας: νιώσαμε καλά; Η απάντηση θα σημαίνει πολλά.
Υ.Γ.

Να, εδώ βλέπουμε την αμφίδρομη δράση του χιούμορ-αισθητικής